วัดป่าโมกวรวิหาร

พระนอนองค์นี้มีอยู่ที่วัดตั้งแต่ก่อนสมัยพระนเรศวร บางแหล่งว่าสร้างสมัยสุโขทัย และจารึกว่ามีพระบรมสารีริกธาตุบรรจุ 36 องค์ ตามพงศาวดาร ปี 2135 ก่อนยุทธหัตถีกับพระมหาอุปราชา สมเด็จพระนเรศวรทรงตั้งทัพที่ป่าโมกและเสด็จมานมัสการพระนอน ทรงพระสุบินว่าฆ่าจระเข้ได้ ถือเป็นนิมิตชัยชนะ

ราวปี 2266–2268 เจ้าอาวาสแจ้งว่าตลิ่งเจ้าพระยาพังเข้ามาจนวิหารจะพังภายในปี สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวท้ายสระไม่โปรดให้สร้างพระใหม่ แต่ให้ชะลอพระองค์เดิมเข้ามาในฝั่ง ปี 2271 (บางแหล่งว่า 2269–2270) พระยาราชสงครามคุมงานใช้ลูกกลิ้ง เชือก รอก และกว้าน ย้ายพระทั้งองค์ไปราว 4 เส้น 4 วา หรือราว 168 เมตร แล้วยกขึ้นบนฐานใหม่สูงขึ้นราว 50 เซนติเมตร พระเจ้าท้ายสระประทับทอดพระเนตรที่พลับพลาบ้านชีปะขาว

หลังย้ายพระ มีการสร้างวิหาร ระเบียงคด หอไตร และเสนาสนะใหม่ แล้วเปลี่ยนชื่อจากวัดตลาดเป็นวัดป่าโมก สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ซึ่งขณะดำรงพระยศกรมพระราชวังบวรฯ ทรงนิพนธ์โคลงเรื่องการชะลอพระ 128 บท และทรงฉลองวัดในปี 2276 ด้วยพระสงฆ์ 300 รูป ภายในวัดมีภาพเขียนเล่าเหตุการณ์การชะลอพระ และมีพระบรมรูปพระเจ้าท้ายสระประดิษฐานอยู่

สมัยรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 4 โปรดให้ซ่อมวัดปี 2406 และเสด็จถวายกฐินปี 2407 รัชกาลที่ 5 เสด็จตรวจพระนอนปี 2444 พบด้านหลังองค์พระชำรุดจึงโปรดให้ซ่อม ปี 2460 สมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพโปรดให้ตั้งศิลาจารึกโคลงเรื่องชะลอพระ 69 แผ่นที่พบใต้หอไตรไว้ที่วัด

สิ่งสำคัญอื่นได้แก่ วิหารเขียนริมน้ำที่มีจิตรกรรมและพระแท่น มณฑปพระพุทธบาทสี่รอยที่มีรอยพระบาทจำหลักซ้อนกันสี่รอย และอุโบสถทรงอยุธยาฐานสิงห์ ซึ่งผนังมีจารึกเรื่องการย้ายพระ ส่วนหอไตรเป็นที่พบศิลาจารึกโคลง

ด้วยที่ตั้งริมเจ้าพระยา พื้นที่รอบวัดได้รับผลกระทบจากน้ำหลากเป็นระยะ วันที่ 8 พฤศจิกายน 2568 ตลาดป่าโมกข้างวัดมีน้ำท่วม และทางขึ้นสะพานมีน้ำลึก 40–70 เซนติเมตร จังหวัดต้องทำคันดินกั้นน้ำ ผู้ที่จะไปช่วง ก.ย.–พ.ย. จึงควรเช็กสถานการณ์น้ำก่อน